Nana-Emile Zola

Saat dokuza gelmesine rağmen Variyete tiyatro salonu henüz dolmamıştı. Balkonda ve en ön sıralarda birkaç kişi, lâl rengi koltuklara gömülmüş, avizelerin yarı ölgün ışığı altında bekliyordu. Perdenin kırmızı yüzünü gölge bürümüştü, sahnede de çıt yoktu. Ön sıralardaki lambalar sönük, müzisyenlerin nota sehpaları da karmakarışıktı. Yalnız yukarıda, üçüncü galeride, havagazının etkisi ile yeşile bürünmüş bir gökyüzü altında uçar gibi duran çıplak kadın ve çocuk resimleri ile süslü kubbenin çevresinde, davet ve kahkahalardan meydana gelen devamlı bir gürültü yükseliyor, altın çerçeveli geniş ve yuvarlak pencereler altında hotozlu ve kasketli başlar sıralanıyordu. Ara sıra frak giymiş bir erkekle ağır bakışlarla çevresini gözleyen ve göğsünü kabartarak yürüyen, ince bir hanımı önüne katan ve telaşlı hareketlerle onlara yol gösteren bir programcı kadın görünüyordu.
En ön sıralarda iki delikanlı belirdi. Ayakta durarak çevrelerine bakındılar.